การสั่นพ้อง (Resonance) การสั่นพ้องของเสียง (Acoustic Resonance) เกิดจากหลักการสั่นพ้องทางกลที่ กาลิเลโอ กาลิเลอี ค้นพบเมื่อเขาศึกษาการแกว่งของลูกตุ้มและสังเกตว่า วัตถุจะสั่นแรงขึ้นเมื่อถูกรบกวนด้วยความถี่ที่ตรงกับความถี่ธรรมชาติของมันเอง ต่อมาหลักการนี้ถูกนำ ไปใช้กับเสียง โดย จอห์น ชอร์ ผู้ประดิษฐ์ส้อมเสียง ในปี ค.ศ. 1711 เพื่อใช้ตั้งเสียงให้ดนตรีตรงมาตรฐาน. เมื่อเรานำ ส้อมเสียงสองอันที่มีความถี่เท่ากันมาใช้ทดลอง หากอันหนึ่งถูกเคาะ อีกอันจะเริ่มสั่นเองเพราะรับพลังงานที่มีความถี่ตรงกันนี่คือการสั่นพ้องแบบเห็นได้ชัด